می زد به شمشیر جفا می رفت و می گفت از قفا

سهلست پیش دوستان از دوستان بردن ستم

او رفت و جان می پرورد این جامه بر خود می درد

سلطان که خوابش می برد از پاسبانانش چه غم

سعدی بنالیدی ز ما مردان ننالند از الم