بدار ای دوست دست از من که طاقت رفت و پایابم

من اندر خود نمی یابم که روی از دوست برتابم

تنم فرسود و عقلم رفت و عشقم همچنان باقی

و گر جانم دریغ آید نه مشتاقم که کذابم

بیا ای لعبت ساقی نگویم چند پیمانه