که برنخاست قیامت چو بی تو بنشستم

کجا روم که بمیرم بر آستان امید

اگر به دامن وصلت نمی رسد دستم

شگفت مانده ام از بامداد روز وداع

بلای عشق تو نگذاشت پارسا در پارس

یکی منم که ندانم نماز چون بستم

نماز کردم و از بیخودی ندانستم