ای ساقی از آن پیش که مستم کنی از می

تا روی تو دیدم به دگر کس نگرستم

زین پیش برآمیختمی با همه مردم

تا یار بدیدم در اغیار ببستم

من خود ز نظر در قد و بالای تو مستم

شب ها گذرد بر من از اندیشه رویت

تا روز نه من خفته نه همسایه ز دستم