حیفست سخن گفتن با هر کس از آن لب

من خود ز نظر در قد و بالای تو مستم

شب ها گذرد بر من از اندیشه رویت

تا روز نه من خفته نه همسایه ز دستم

دشنام به من ده که درودت بفرستم

دیریست که سعدی به دل از عشق تو می گفت

این بت نه عجب باشد اگر من بپرستم