دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک

گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی

وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم

حاصل آنست که چون طبل تهی پربادم

می نماید که جفای فلک از دامن من

دست کوته نکند تا نکند بنیادم