مده گر عاقلی ای خواجه پندم

مجال صبر تنگ آمد به یک بار

حدیث عشق بر صحرا فکندم

نه مجنونم که دل بردارم از دوست

چنین صورت نبندد هیچ نقاش

معاذالله من این صورت نبندم

چه جان ها در غمت فرسود و تن ها