نماند جز سر زلف تو هیچ پابندم

به خاک پای تو سوگند و جان زنده دلان

که من به پای تو در مردن آرزومندم

بیا بیا صنما کز سر پریشانی

به خنده گفت که سعدی از این سخن بگریز

کجا روم که به زندان عشق دربندم