بسی با گهر نامور خویش اوی

ابا آنک اندر دلم شد درست

که پیران بکین کشته آید نخست

برادرش و فرزند در پیش اوی

ابر دست کیخسرو افراسیاب

شود کشته این دیده ام من بخواب

گنهکار یک تن نماند بجای