تا به سینه چون قلم بازشکافند سرم

هر نوردی که ز طومار غمم باز کنی

حرف ها بینی آلوده به خون جگرم

نی مپندار که حرفی به زبان آرم اگر

به هوای سر زلف تو درآویخته بود

از سر شاخ زبان برگ سخن های ترم

گر سخن گویم من بعد شکایت باشد