ور شکایت کنم از دست تو پیش که برم

به هوای سر زلف تو درآویخته بود

از سر شاخ زبان برگ سخن های ترم

گر سخن گویم من بعد شکایت باشد

خار سودای تو آویخته در دامن دل

ننگم آید که به اطراف گلستان گذرم

بصر روشنم از سرمه خاک در توست