سفر کنید رفیقان که من گرفتارم

نه روی رفتنم از خاک آستانه دوست

نه احتمال نشستن نه پای رفتارم

کجا روم که دلم پای بند مهر کسیست

نه او به چشم ارادت نظر به جانب ما

نمی کند که من از ضعف ناپدیدارم

اگر هزار تعنت کنی و طعنه زنی