بر گلستان گذرم بی تو و شرمم ناید

منم این بی تو که پروای تماشا دارم

کافرم گر دل باغ و سر صحرا دارم

در ریاحین نگرم بی تو و یارا دارم

که نه بر ناله مرغان چمن شیفته ام

که نه سودای رخ لاله حمرا دارم