این خسته دلم چو موی باریک

از گردش روزگار دارم

در دل غم تو کنم خزینه

گر یک دل و گر هزار دارم

از زلف تو یادگار دارم

من کانده تو کشیده باشم

اندوه زمانه خوار دارم