تا بر دف عشق آمد تیر نظر تیزم

سیم دل مسکینم در خاک درت گم شد

خاک سر هر کویی بی فایده می بیزم

در شهر به رسوایی دشمن به دفم برزد

مجنون رخ لیلی چون قیس بنی عامر

فرهاد لب شیرین چون خسرو پرویزم

گفتی به غمم بنشین یا از سر جان برخیز