ز دوستان به جفا سیرگشت مردی نیست

نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم

نه دست صبر که در آستین عقل برم

نه پای عقل که در دامن قرار کشم

جفای دوست زنم گر نه مردوار کشم

چو می توان به صبوری کشید جور عدو

چرا صبور نباشم که جور یار کشم