سخت سیه دلی بود آن که ز دوست برکنم

گر بزنی به خنجرم کز پی او دگر مرو

نعره شوق می زنم تا رمقیست در تنم

این نه نصیحتی بود کز غم دوست توبه کن

گر همه عمر بشکنم عهد تو پس درست شد

کاین همه ذکر دوستی لاف دروغ می زنم

پیشم از این سلامتی بود و دلی و دانشی