ای خوبتر از لیلی بیمست که چون مجنون

چون یاد تو می آرم خود هیچ نمی مانم

با وصل نمی پیچم وز هجر نمی نالم

حکم آن چه تو فرمایی من بنده فرمانم

عشق تو بگرداند در کوه و بیابانم

یک پشت زمین دشمن گر روی به من آرند

از روی تو بیزارم گر روی بگردانم