گر به تشریف قبولم بنوازی ملکم

من خود از مردم بی طبع عجب می مانم

گفته بودی که بود در همه عالم سعدی

من به خود هیچ نیم هر چه تو گویی آنم

ور به تازانه قهرم بزنی شیطانم