به نقد این ساعت اندر بوستانم

مرا تا نقره باشد می فشانم

تو را تا بوسه باشد می ستانم

و گر فردا به زندان می برندم

جهان بگذار تا بر من سر آید

که کام دل تو بودی از جهانم

چه دامن های گل باشد در این باغ