عجب دارم ز بخت خویش و هر دم در گمان افتم

که بر هر شعبه ای مرغی شکرگفتار می بینم

مگر دنیا سر آمد کاین چنین آزاد در جنت

می بی درد می نوشم گل بی خار می بینم

که مستم یا به خوابم یا جمال یار می بینم

زمین بوسیده ام بسیار و خدمت کرده تا اکنون

لب معشوق می بوسم رخ دلدار می بینم