خوشا و خرما آن دل که هست از عشق بیگانه

ولیکن با که گویم راز چون محرم نمی بینم

مدارا می کنم با درد چون درمان نمی یابم

تحمل می کنم با زخم چون مرهم نمی بینم

که من تا آشنا گشتم دل خرم نمی بینم

نم چشم آبروی من ببرد از بس که می گریم

چرا گریم کز آن حاصل برون از نم نمی بینم