مرده از خاک لحد رقص کنان برخیزد

که بخواهیم نشستن به در دوست مقیم

ای برادر غم عشق آتش نمرود انگار

بر من این شعله چنانست که بر ابراهیم

گر تو بالای عظامش گذری وهی رمیم

طمع وصل تو می دارم و اندیشه هجر

دیگر از هر چه جهانم نه امیدست و نه بیم