تو چنان صاحب حسنی که ندانم که چه گویم

همه بر من چه زنی زخم فراق ای مه خوبان

نه منم تنها کاندر خم چوگان تو گویم

هر کجا صاحب حسنیست ثنا گفتم و وصفش

دوش می گفت که سعدی غم ما هیچ ندارد

می نداند که گرم سر برود دست نشویم