چو خورشید بنمود رخشان کلاه

ازان نامداران خسروپرست

سوی خیمه خویش رفتند باز

بخواب و بسایش آمد نیاز

چو سیمین سپر دید رخسار ماه

بترسید ماه از پی گفت و گوی

بخم اندر امد بپوشید روی