که ساکن گردد آشوب رقیبان

خوشا و خرما وقت حبیبان

به بوی صبح و بانگ عندلیبان

خوش آن ساعت نشیند دوست با دوست

دو تن در جامه ای چون پسته در پوست

برآورده دو سر از یک گریبان

سزای دشمنان این بس که بینند