حبیبان روی در روی حبیبان

دو تن در جامه ای چون پسته در پوست

برآورده دو سر از یک گریبان

سزای دشمنان این بس که بینند

نصیب از عمر دنیا نقد وقتست

مباش ای هوشمند از بی نصیبان

چو دانی کز تو چوپانی نیاید