ز دستم بر نمی خیزد که انصاف از تو بستانم

نه بی او می توان بودن نه با او می توان گفتن

هزارم درد می باشد که می گویم نهان دارم

لبم با هم نمی آید چو غنچه روز بشکفتن

روا داری گناه خویش وان گه بر من آشفتن

که می گوید به بالای تو ماند سرو بستانی

بیاور در چمن سروی که بتواند چنین رفتن