بیاور در چمن سروی که بتواند چنین رفتن

ز دستم بر نمی خیزد که انصاف از تو بستانم

روا داری گناه خویش وان گه بر من آشفتن

که می گوید به بالای تو ماند سرو بستانی

چنانت دوست می دارم که وصلم دل نمی خواهد

کمال دوستی باشد مراد از دوست نگرفتن

مراد خسرو از شیرین کناری بود و آغوشی