چنانت دوست می دارم که وصلم دل نمی خواهد

روا داری گناه خویش وان گه بر من آشفتن

که می گوید به بالای تو ماند سرو بستانی

بیاور در چمن سروی که بتواند چنین رفتن

کمال دوستی باشد مراد از دوست نگرفتن

مراد خسرو از شیرین کناری بود و آغوشی

محبت کار فرهادست و کوه بیستون سفتن