هرگز شنیده ای ز بن سرو بوی مشک

لیکن مجال گفت نباشد تو در سخن

در هیچ بوستان چو تو سروی نیامدست

بادام چشم و پسته دهان و شکرسخن

یا گوش کرده ای ز دهان قمر سخن

انصاف نیست پیش تو گفتن حدیث خویش

من عهد می کنم که نگویم دگر سخن