آسمان حیران بماند از اشک چون پروین من

سوزناک افتاده چون پروانه ام در پای تو

خود نمی سوزد دلت چون شمع بر بالین من

تا تو را دیدم که داری سنبله بر آفتاب

گر بهار و لاله و نسرین نروید گو مروی

پرده بردار ای بهار و لاله و نسرین من

گر به رعنایی برون آیی دریغا صبر و هوش