ز جوش سواران و از دار و گیر

بهر جایگه بر تلی کشته بود

ز بس ناله نای و بانگ درای

زمین و زمان اندر آمد ز جای

هوا دام کرگس بد از پر تیر

کسی را نماند اندر آن دشت هوش

ز بانگ تبیره شده کره گوش