ببینیم تا چون بود کار ما

که داند ترا با سواری دویست

که گر زابلی با درفش سیاه

ببیند ترا کار گردد تباه

چه بازی کند بخت بیدار ما

وزان جایگه شد بدان انجمن

بجایی که بد سایه پیلتن