که زور از تو گیرد سپهر بلند

وزان جایگه شد بدان انجمن

بجایی که بد سایه پیلتن

فرود آمد و آفرین کرد چند

مبادا که روز تو گیرد نشیب

مبادا که آید برویت نهیب

دل شاه ایران بتو شاد باد