ما را ز داغ عشق تو در دل دفینه ای

ای صورتت ز گوهر معنی خزینه ای

دانی که آه سوختگان را اثر بود

مگذار ناله ای که برآید ز سینه ای

زیور همان دو رشته مرجان کفایتست