سعدیا دختر انفاس تو بس دل ببرد

گر بر آن سنبل زلف و گل رخسار آیی

دوست دارم که کست دوست ندارد جز من

حیف باشد که تو در خاطر اغیار آیی

به چنین صورت و معنی که تو می آرایی