سعدی آن دیو نباشد که به افسون برود

دام زاری بنهم بو که به من بازآیی

من خود آن بخت ندارم که به تو پیوندم

نه تو آن لطف نداری که به من بازآیی

هیچت افتد که چو مردم به سخن بازآیی