گمان از تشنگی بردم که دریا تا کمر باشد

مکن بیگانگی با ما چو دانستی که از مایی

دعایی گر نمی گویی به دشنامی عزیزم کن

که گر تلخست شیرینست از آن لب هر چه فرمایی

چو پایانم برفت اکنون بدانستم که دریایی

تو خواهی آستین افشان و خواهی روی درهم کش

مگس جایی نخواهد رفتن از دکان حلوایی