با چشم نمی بیند یا راه نمی داند

هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی

ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی

هر کو به وجود خود دارد ز تو پروایی

دیوانه عشقت را جایی نظر افتاده ست

کان جا نتواند رفت اندیشه دانایی