سودای تو خالی کرد از سر همه سودایی

دیوانه عشقت را جایی نظر افتاده ست

کان جا نتواند رفت اندیشه دانایی

امید تو بیرون برد از دل همه امیدی

زیبا ننماید سرو اندر نظر عقلش

آن کش نظری باشد با قامت زیبایی

گویند رفیقانم در عشق چه سر داری