کاهی بودش تعبیه بر هر بن مویی

ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی

روی تو ببرد از دل ما هر غم رویی

آخر سر مویی به ترحم نگر آن را

کم می نشود تشنگی دیده شوخم

با آن که روان کرده ام از هر مژه جویی

ای هر تنی از مهر تو افتاده به کنجی