گر باد به بستان برد از زلف تو بویی

در کان نبود چون تن زیبای تو سیمی

وز سنگ نخیزد چو دل سخت تو رویی

بر هم نزند دست خزان بزم ریاحین

با این همه میدان لطافت که تو داری

سعدی چه بود در خم چوگان تو گویی