به ترک خویش بگوی ای که طالب اویی

به دست جهد نشاید گرفت دامن کام

اگر نخواهدت ای نفس خیره می پویی

درست شد که به یک دل دو دوست نتوان داشت

همین که پای نهادی بر آستانه عشق

به دست باش که دست از جهان فروشویی

درازنای شب از چشم دردمندان پرس