تو قدر آب چه دانی که بر لب جویی

همین که پای نهادی بر آستانه عشق

به دست باش که دست از جهان فروشویی

درازنای شب از چشم دردمندان پرس

ز خاک سعدی بیچاره بوی عشق آید

هزار سال پس از مرگش ار به ینبویی