و فی ودادکم قد هجرت احبابی

چو عندلیب چه فریادها که می دارم

تو از غرور جوانی همیشه در خوابی

الی العداه وصلتم و تصحبونهم

نه هر که صاحب حسنست جور پیشه کند

تو را چه شد که خود اندر کمین اصحابی

احبتی امرونی بترک ذکراه