که من بهشت بدیدم به راستی و درستی

گرت به گوشه چشمی نظر بود به اسیران

دوای درد من اول که بی گناه بخستی

هر آن کست که ببیند روا بود که بگوید

گرت کسی بپرستد ملامتش نکنم من

تو هم در آینه بنگر که خویشتن بپرستی

عجب مدار که سعدی به یاد دوست بنالد