شکر در کام من تلخست بی دیدار شیرینش

که کام از عمر برگیرم و گر خود یک زمانستی

جز این عیبت نمی دانم که بدعهدی و سنگین دل

دلارامی بدین خوبی دریغ ار مهربانستی

و گر حلوا بدان ماند که زهرش در میانستی

دمی در صحبت یاری ملک خوی پری پیکر

گر امید بقا باشد بهشت جاودانستی