سعدی از عقبی و دنیا روی در دیوار کرد

سر نهادن به در آن موضع که تیغ افراشتی

هر دم از شاخ زبانم میوه ای تر می رسد

بوستان ها رست از آن تخمم که در دل کاشتی

تا تو در دیوار فکرش نقش خود بنگاشتی