هر وقت یادش آید تو دم به دم به یادی

خواهم که بامدادی بیرون روی به صحرا

تا بوستان بریزد گل های بامدادی

یاری که با قرینی الفت گرفته باشد

گر در غمت بمیرم شادی به روزگارت

پیوسته نیکوان را غم خورده اند و شادی

جایی که داغ گیرد دردش دوا پذیرد